Bóg da wzrość, abym ją wydał jak córkę moję rodzoną." — Urządziwszy wszystko z bratem, pojechał Mścisław do Włodzimierza, gdzie zgromadził bojary i mieszczany, Niemcy i Rusiny, i pismo nadawczo czytać przed nimi kazał. Biskup Ewscheni błogosławił go krzyżem na panowanie we włodzimierskiem księztwie, rad by już tam Mścisław rozkazywał, lecz nie dopuścił mu Włodzimierz mówiąc: "Będzie panował po mojej śmierci." Wrócił więc Mścisiaw do Łucka swego, a Włodzimierz do Lubomla, gdzie zimę przeleżał. Rozesłał sługi swe na łowy. Lubił je, i za zdrowia myśliwcem był dobrym i śmiałym. Z odyńcem i niedźwiedziem nie czekał na sługi: ubijał sam. Miał bo zręczności nie do łowów tylko, ale do wszystkiego.
Smutna to była zima. " Po ustąpieniu Tatarów z Polski, wszczęte z ich gościny srogie powietrze, niezmierną klęskę w ruskich krainach sprawiło. Tej zarazy przyczyną były zatrute po różnych miejscach wody. Zaprzedawszy między Rusiny wielką liczbę brańców polskich, wybrali z nich sta, na szkaradne gusła ( 1 ) ", z których sobie tajemne jakieś korzyści obiecywali. " Wypruwszy z żywych serca i. najtęższemi jadami napoiwszy, wrażali one na rożnach W źródła i strumienie, z których zaczerpnione wody (2)", zarazę szerzyły.

(Kraków)
Leszek wrócił z Węgier do Krakowa, zemstą na Konrada jedynie zajęty, i zaraz następnego roku,

----------------------------------
(1) Naruszewicz,.
(2) Naruszewicz.