Lipoliza

Gniezna przed swoje oblicze. Siedzi teraz oto posępny, milczący — czeka na winowajców i za chwilę wyrok na nich wyda. Kroki idących dały się słyszeć, — Bolesław zmarszczył się jeszcze bardziej, groźniej jeszcze spojrzał, — rozchyliła się firanka i w progu królewskiej komnaty stanęło trzech młodych chłopców, z których najstarszy mógł liczyć najwyżej lat 18, — za nimi widać było straż. Król skinął na młodzieńców, by się zbliżyli. Straż zatrzymała się w progu, Oni naprzód postąpili, doszedłszy do środka izby, padli na kolana, pokłon królowi czyniąc. W tej samej chwili z prawej strony, gdzie było widać drzwi, wiodące do dalszych komnat, przykryte ciężką firanką, szmer jakiś dał się słyszeć — firanka się odchyliła i na jedną przelotną chwilę ukazała się w jej fałdach głowa niewieścia, poczem znikła i nie pokazała się więcej; w komnacie królewskiej nikt jej nie widział. Król gniewnem spojrzeniem zmierzył klęczących, poczem rzekł:
— Wstańcie!
A gdy usłuchali rozkazu, zapytał:
— Czy znaliście rozporządzenie moje względem tych, co rabunków dopuszczać się będą? Nie słyszeliście, iż śmiercią zagroziłem tym, co pochwyceni będą na onym gorszącym uczynku?
— Słyszeliśmy — odparli winowajcy.
— I mimo to zbrodni się dopuściliście?
— Sądziliśmy, iż sprawa się nie wykryje — rzekł jeden.
Król ściągnął brew mocniej.
— A ponieważ się wykryła, kara was nie mi-