Agencja interaktywna

umizgi rotmistrza Lednoja do jego żony — powiedział z przekąsem:
— Ej, nie byłoby wam tak wesoło na Dalekim Wschodzie. Tam krew nasza, ruska, leje się bez ustanku i końca nie widać.
— Leje się nasza, leje się japońska, ale zawsze nas więcej, i gdy zbliżą się do nas, zasypiemy ich czapkami, — zaśmiał się.
— Tak mówi się od początku wojny — dogadywał Sudkiewicz; — ale zwycięstwa niema i niema... a Rosya czeka, niecierpliwi się, narzeka na wojsko, na administracyę.
— Pokrzyczą i przestaną — odezwał się Bolcew — i dziwi mnie, że tak mało ludzi rozumie genialny plan naszego wielkiego wodza.
— I jakiż on? — spytała Olga — bo dotychczas były same klęski.
— No, klęski!? To już przesada, — zawołał Lednoj — mała potyczka, aby wciągnąć wroga i otoczyć.
— Małe potyczki? — uśmiechnęła się z ironią. — Nad Jalu bitwa pierwszego maja i do 20.000 zabitych, pod Wafanku znów pobili Japończycy Rosyan i zabitych przeszło 15.000... ładne małe potyczki, panie rotmistrzu; i w dodatku Port Artura oblężony, a flota zamknięta.
— Jednak pani, panno Olgo, śledzi przebieg wojny i myśli o niej, — mówił z uznaniem Bol-
cew, — otóż wiem od pułkownika sztabu jeneral-