In vitro

— Niestety, naprawdę nie mogłem. Tyle pracy, rozjazdów, przesłuchań, sądów, że nie miałem wolnej chwili.
— I jaki rodzaj sprawy tak bardzo zajmował pana? — spytała Olga spokojnie, bez ciekawości.
Rotmistrz rzucił znaczące spojrzenie w stronę Jana i po francusku:
— Porządek i bezpieczeństwo państwa, bo, niestety, występna agitacya szerzy się ze zdwojoną siłą, korzystając z tego, że uwaga sfer rządzących zwrócona jest na pole walki.
— Janie! Możesz iść... zadzwonię na ciebie.
— Dziękuję pani — skłonił się rotmistrz po wyjściu lokaja — w teraźniejszych czasach można się obawiać własnego cienia, cóż dopiero służby.
— O, źle być musi, gdy nawet pan tak mówi... i co się stało?
— Chwilowo źle, niema spokoju... szpiegów płacimy podwójnie i tych trudno znaleźć, a przynoszą same nic nie znaczące wiadomości.
— Jakie naprzykład? — spojrzała Olga na niego.
— Głupstwa... że ci i owi wyrazili chęć należenia do tajnych towarzystw... że mówiono o organizacyi fachowej, że cieszono się »Wol-nością «, tem najpodlejszem pismem... i t.d.
— To żadne prawie wiadomości — zaśmiała