Ferie zimowe

Dorożka stanęła, a Olga, wyskoczywszy z niej, spojrzała na okna pierwszego piętra; były ciemne, zwróciła się więc do siedzącego w doróżce:
— Możecie iść śmiało, bierzmy pakunki.
Stróż kamieniczny, stojący w bramie, patrzał trochę zdziwiony tym przyjazdem panny z pierwszego piętra i chciał pomódz do wniesienia rzeczy.
— Dziękuję wam — przemówił Bolek — przypilnujcie palta mego.
Cicho i zręcznie otworzyła Olga drzwi do przedpokoju, na migi dała znak, aby wniósł pakunki do jej pokoju i wsunęła je w róg pod biurko.
— Zaczekajcie na mnie na schodach, albo na dole... muszę zbadać dom — szepnęła, zamykając drzwi za nim.
— Przeszła do kuchni. Kucharki i Jana nie było, siedziała tylko Sabinka nad jakąś książką.
— Moja kochana, zaściel mi szybko łóżko... wyjdę jeszcze.
— Zaraz, panienko — a idąc z nią do pokojów — pewno panienka spotkała się z jaśnie panią, która prosiła, aby panienka przyjechała na kolacyę do Marcelina.
— A tak, tak... dawno pojechali?
— Może niecała godzina... i jaśnie pani nie kazała nam czekać przybycia do domu... pewno zabawi długo.