Wsporniki

na łóżku, a zobaczywszy tak znaczną ilość, znów zwątpił, czy one pomieszczą się na nim.
Następnie wyjął ze szafy wiszące tam ubranie i obejrzał z westchnieniem, gdyż spodnie u dołu były postrzępione. Ułożywszy je starannie na stole, odcinał scyzorykiem wiszące strzępy i nici. Ubrał się w czystą bieliznę, nie mógł jednak znaleźć czystego kołnierzyka, gdyż dopiero dziś wieczorem miała odnieść praczka; zdecydował się więc na brudniejszy i ubrawszy się w anglez, miał właśnie umyć ręce, gdy po trzykrotnem zapukaniu wszedł blondyn, około trzydziestu lat, z zawiniątkiem i podając rękę, rzekł:
— Paweł przysyła wam futro i czapkę.
— Dziękuję... no, bandażujcie?
— Jakto, po ubraniu... Rozbierajcie się żywo... musimy spieszyć się.
— Sądziłem, że pod surdut, jak zwykle — rozbierał się szybko.
— A to dobre! — śmiał się przybyły — tyle bibuły... Zostańcie w koszuli — dobył szpagatu, zbliżył się do łóżka i biorąc po kilka broszur, bandażował najpierw nogi.
— Przejdźcie się... siądźcie na krześle... gdzie ugniata?
— Pod kolanami.
— Zaraz zaradzimy... a teraz?
— Ujdzie.