Kominki na palety

jedni stanęli przy wieży, a inni udali się w zarośla.
Po chwili wrócili mężowie, a ów wojownik, który cień widział, taką, zdał sprawę z swej wyprawy.
— Dziwne się u nas dzieją rzeczy. Wszedłszy w zarośla, usłyszałem plusk wody. Naciągnąłem łuk i nałożyłem strzałę, oczekując rychłoli się co z wody wynurzy, bo jeźli to był człowiek, powinien niedługo wypłynąć, a wtedy moja strzała byłaby go nie chybiła. Stoję i czekam, ale nadaremnie. W tem słyszę jakiś szelest w poblizkiej trzcinie. Kto wie, pomyślałem, może się w tej trzcinie ukrywa. Jakoż żgnąłem w to miejsce kilka razy dzidą, ale wtem wyrwało mi coś dzidę, a ja wpadłem do wody. Rad byłbym, aby jak najprędzej z Dragosławem zrobiono koniec, bo mianowicie w nocy, stojąc na straży przy tej wieży, zawsze w ciągłej jestem obawie. Ale cóż to za okrzyk i jęki, ach! to nieszczęśliwa Dobrosława, żona Bojomira, płacze i wyrzeka.
Jakoż ujrzeli wojownicy Dobrosławę, a za nią, zwolna postępującego Jasława, udającego sio do wieży, gdzie był osadzony Dragosław. Wojownicy stanęli dwoma rzędami, a książę, milcząc zwolna, postepował, aż odszedł do drzwi więzienia. Dowódzca straży przyskoczył i odsunął mocne zasuwy, a wtedy otworzyły się drzwi z wielkim łoskotem. Jasław zniknął wkrótce w więzieniu, a straż z natężeniem wyczekiwała skutku tych nocnych odwiedzin.