Hotel nad morzem

oprócz cnoty narodowej, zwanej lenistwem, odznacza się także najzupełniejszą obojętnością na pociski krytyczne, ale cały ton tego listu zaprzecza tym zapewnieniom. Zdarzyło się bowiem, że w roku 1827, jadąc na Szląsk, przebywszy piaski Piotrkowskie i Sieradzkie lasy, stanął Bohdan na nocleg na poczcie w pewnej wsi, położonej na weselszych wieluńskich błoniach. Wieczorem, dla zabicia czasu, przerzuca kilkadziesiąt numerów "Gazety korespondenta Warsz. i Zagr. " i znajduje tam ze starej daty recenzyę, ktorą "bardzo nierozsądną" nazywa, — krytykę wiersza Witwickiego, a przytem dla siebie "smaczny upominek". Krytykę tę podpisał jakiś 70-letni starzec z Lubelskiego. — I cóż na to poeta? — "Ja" — odpowiada — "nic, niech piszą!" Za lat pacholęcych sądził, że mu będzie gorzko, gdy go jaki krytyk wyburczy.... A tymczasem, teraz, surowo naganionemu, nie jest ani gorzko, ani słodko, — zupełnie dobrze jadł, pił i śmiał się, dopóki nie zasnął.... "Mój Stefanie — zapewnia Witwickiego, — wszystkie recenzye, to głupstwa !" —
A jednak strzał nie chybił i gorycz mimowoli przejawia się w tymże samym liście. O tym 70-letnim krytyku swoim powiada ironicznie: "Winszuję mu!", a na widok kwitnącego Szląska dziękuje Bogu, że już nie jest w kraju "barbarzyńskim", że tu przecież ludzie czytają i wiedzą co jest Ukraina. — Bo ambicya poety, jakkolwiek dotknięta, cierpi tu jednak mniej, niż miłość dla Ukrainy, dla tych sześciu milionów ludzi, którzy mieli