Konstrukcje stalowe produkcja

— Rozumie się — zawołało wielu — idźmy spać
— Panowie, proszę, nie ruszajcie się z miejsc — rzekł Wulicz przystawiwszy sobie lufę pistoletu do czoła. Wszyscy jakby skamienieli.
— Panie Pieczorin — dodał — proszę wziąć kartę i rzucić ją w górę. . .. . ..'
Wziąłem ze stołu, jak dziś pamiętam, asa kier i rzuciłem w górę: wszyscy wstrzymali oddech; wszystkie oczy, wyrażając lęk i jakąś nieokreśloną ciekawość, biegły od pistoletu do fatalnego asa, który chwiejąc się w powietrzu powoli opadał: w chwili gdy dotknął stołu, Wulicz pociągnął za cyngiel... pistolet nie wystrzelił!
— Chwała Bogu! — wykrzyknęło wielu — nie nabity...
— Sprawdźmy jednak — rzekł Wulicz. Znowu odwiódł kurek, wycelował w czapkę wiszącą nad oknem rozległ się wystrzał, dym napełnił pokój; gdy się rozwiał, zdjęto czapkę, była przebita przez sam środek i kula utkwiła głęboko w ścianie.
Upłynęło jakieś trzy minuty— nikt nie mógł wymówić słowa; Wulicz najspokojniej przesypał moje czerwieńce do swojej sakiewki.
Zaczęły się debaty, dlaczego pistolet za pierwszym razem nie wystrzelił; niektórzy twierdzili, że prawdopodobnie panewka była zanieczyszczona inni mówili szeptem, że przedtem proch był wilgotny, a potem Wulicz dosypał świeżego; ale ja twierdziłem, że to przypuszczenie jest niesłuszne, ponieważ przez cały czas nie spuszczałem oczu z pistoletu.
— Ma pan szczęście w grze! — rzekłem do Wulicza.
— Pierwszy raz w życiu — odparł uśmiechając się z zadowoleniem — to jest lepsze od baka i sztosa.
— Za to troszkę niebezpieczniejsze.
— A co? zaczął pan wierzyć w przeznaczenie?