Pompy ciepła

szczytów. Każdy krok mego nie podkutego konia rozlegał się głucho w milczeniu wąwozu; przy wodospadzie napoiłem konia, chciwie wchłonąłem w siebie ze dwa razy rześkie powietrze południowej nocy i ruszyłem w powrotną drogę. Jechałem przez osiedle. Światła zaczynały gasnąć w oknach; wartownicy na wałach twierdzy i Kozacy z okolicznych pikiet nawoływali się przeciągle...
W jednym z domów osiedla, wybudowanym na skraju jaru, zauważyłem niezwykłe oświetlenie, co pewien czas rozlegał się bezładny gwar i krzyki zdradzające bibkę wojskowych. Zsiadłem z konia i podkradłem się pod okna; nie domknięta okiennica pozwoliła mi widzieć ucztujących i słyszeć ich słowa. Mówili o mnie.
Kapitan dragonów, rozgorączkowany winem, uderzył pięścią w stół domagając się uwagi.
— Panowie! — rzekł — to do niczego niepodobne. Pieczorinowi trzeba dać nauczkę! Te petersburskie ptaszki zawsze na wszystkich patrzą z góry, póki nie dostaną po nosie! Pieczorin myśli, że tylko on obracał się w towarzystwie, dlatego że nosi zawsze czyste rękawiczki i wyczyszczone buty.
— I jaki wyniosły uśmiech! A tymczasem jestem przekonany, że to tchórz — tak, tchórz! —Jestem tego samego zdania — rzekł Grusznicki. — On się lubi wymigiwać. Pewnego razu nagadałem mu takich rzeczy, że inny zarąbałby mnie na miejscu, a Pieczorin obrócił wszystko w żart. Rozumie się, nie wyzwałem go, bo to była jego rzecz, no i nie chciałem się angażować...
— Grusznicki jest zły na niego za to, że odbił mu księżniczkę — powiedział ktoś.
— Też wymyślili! To prawda, że trochę zalecałem się do księżniczki, ale zaraz się odsunąłem, ponieważ