Impregnacja szkła

maską uprzejmości i dobrodusznego uśmiechu. Stałem się moralnym kaleką: jedna połowa mej duszy przestała istnieć, wyschła, wyparowała, umarła, odciąłem ją i odrzuciłem — podczas gdy druga drgała i żyła otwarta dla każdego, a nikt tego nie zauważył, ponieważ nikt nie wiedział o istnieniu tej połowy, która zginęła; ale pani wzbudziła teraz we mnie wspomnienie o niej i przeczytałem pani epitafium na jej nagrobku. Wielu ludziom wszystkie w ogóle napisy na grobach wydają się śmieszne, ale mnie nie, zwłaszcza kiedy wspomnę o tym, co pod nimi spoczywa. Zresztą, nie proszę pani, byś podzielała moje zdanie; jeżeli mój wybryk wydaje się pani śmieszny — proszę, niech się pani śmieje: uprzedzam panią, że to nie zmartwi mnie ani trochę.
W tej samej chwili spotkały się nasze spojrzenia: w jej oczach kręciły się łzy, ręka opierająca się na mojej drżała, policzki płonęły, było mi jej żal! Litość — uczucie, któremu tak łatwo ulegają wszystkie kobiety zapuściło swe szpony w jej niedoświadczone serce. Przez cały czas spaceru była roztargniona, nikogo nie kokietowała — a to znak wielkiej wagi!
Przyszliśmy do zapadliny; damy porzuciły swych kawalerów, ale ona" nie puściła mej ręki. Dowcipy miejscowych dandysów nie śmieszyły jej; krawędź urwiska, przy której stała, nie przerażała jej, gdy tymczasem inne panny piszczały i zamykały oczy.
W drodze powrotnej nie wznowiłem naszej smutnej rozmowy; lecz na moje błahe pytania i żarty odpowiadała krótko i z roztargnieniem.
— Czy pani kochała? — zagadnąłem ją wreszcie.
Spojrzała na mnie badawczo, pokiwała głową — i znowu wpadła w zadumę: było widoczne, że chciała coś powiedzieć, ale nie wiedziała, od czego zacząć; pierś jej falowała... Co na to poradzić! muślinowy rękaw to