Mezoterapia igłowa

jednym i drugim. W duszach mają często dużo dobrych cech, ale ani za grosz poezji. Pasją Grusznickiego było deklamować: zasypywał słowami, skoro tylko rozmowa wychodziła z zakresu- zwykłych pojęć; nigdy nie mogłem z nim dyskutować. Nie odpowiada na kontrargumenty, nie słucha tego, co się mówi. Zaledwie jego rozmówca kończy zdanie, zaczyna długą tyradę, rzekomo mającą jakiś związek z tym, co tamten powiedział, lecz w gruncie rzeczy jest ona tylko dalszym ciągiem jego własnych słów.
Jest dosyć dowcipny: jego epigramy są często zabawne, ale nigdy nie bywają celne i cięte; nikogo nie zabija jednym słowem; nie zna ludzi i ich słabych stron, ponieważ całe życie zajmował się tylko sobą. Celem jego jest stać się bohaterem romansu. Tak często starał się przekonać innych o tym, że jest istotą nie stworzoną dla świata, skazaną na jakieś utajone cierpienia, że sam siebie prawie o tym przekonał. Dlatego to z taką dumą nosi swój gruby żołnierski płaszcz. Przejrzałem go i on mnie za to nie lubi, choć zewnętrznie jesteśmy w najlepszych przyjacielskich stosunkach. Grusznicki słynie jako wzór męstwa; widziałem go w akcji: macha szablą, krzyczy i rzuca się naprzód zmrużywszy oczy. To męstwo jest jakieś nie bardzo rosyjskie.
Ja również go nie lubię: czuję, że on i ja zderzymy się kiedyś na wąskiej drodze i że dla jednego z nas to się źle skończy.
Przyjazd Grusznickiego na Kaukaz to również skutek jego romantycznego fanatyzmu: jestem przekonany, że w przeddzień wyjazdu z ojcowskiej wsi mówił z grobową miną jakiejś przystojnej sąsiadce, że jedzie nie po prostu służyć w wojsku, lecz że szuka śmierci, ponieważ... w tym miejscu zapewne zasłonił oczy ręką i mówił dalej tak: „Nie, pani (lub tyś) nie powinna tego wiedzieć! Pani czysta dusza wzdrygnie się! I po co?