Opony letnie dunlop

12. O duszy o grzeszne sam Bog pieczą ima,
Djabłu ją otjima,
Gdzie to sam króluje, k sob[ie] ją przy[i]ma.

Powtórzenie przyimka przy rzeczowniku i jego przydawce (o duszy o grzeszne) jest dość często używane w języku staropolskim; o grzeszne: formy dopełniacza, celownika i miejscownika r. ż. przymiotników bywają w staropolszczyźnie na-e lub na-ej, pierwotnie biernik się kończył na -e, a celownik i miejscownik na-ej; tak jest w Kazaniach świętokrzyskich.
Pieczą ima dziś powiedzielibyśmy: "ma pieczę", biernik na - q mają rzeczowniki żeńskie tematów na spółgłoskę miękką lub stwardniałą, których mianownik kończył się na d (pochylone, ścieśnione); w stp. była forma dwojaka: imieć lub mieć, a obie te formy wzięły początek z pierwotnej słowiańskiej . Otjijna, według dzisiejszej ortografji otima; przedrostek ot wymieniał się na od początkowo tylko przed spółgłoskami dźwięcznemi (i to nie płynnemi por. ot-ręby), więc mówiono i pisano: oddać ale ottworzyć, otjąć, ot - imać = "odbierać", "odejmować"; z czasem forma od upowszechniła się i stąd dzisiejsze: odtworzyć, odpierać, odebrać, odrąbać i t. d. Gdzie to sam króluje, pomiędzy sam a króluje przepisywacz przez omyłkę napisał: bog peycza yma, ale się spostrzegł i pod zbytecznie powtórzonemi wyrazami położył szereg kropek t. j. znak wykreślenia. Dalej napisano: xobyo, co oczywiście trzeba czytać, k sobie ją. Przyma trzeba czytać przyima (tego rozmiar wiersza wymaga), a znaczy to: "przyjmuje".