Kontrola i audyt wewnętrzny

I poprzez wrzawę doniosły się słowa:
— To wstyd, żeby ten stał tu jeszcze!
— Nikczemny Marat panuje wszędzie ku hańbie naszej! Ilość podobizn równa się ilości głów, które chciał strącić.
— Jadowita ropucha!
— Tygrys!
— Czarna żmija!
Nagle jeden z eleganckich widzów wstępuje na poręcz swej loży, trąca popiersie i przewraca je. Gipsowa głowa rozpryskuje się w kawałki, obsypując pyłem muzykantów, wśród oklasków sali, która, porwana, stojąc śpiewa „Reveil du peuple“:
Ludu francuski, ludu braci!...
Pomiędzy śpiewającymi najgłośniej Elodia poznała pięknego dragona, pisarczyka prokuratorii, Henry'ego, swego pierwszego kochanka...
Po przedstawieniu piękny Desmahis odwiózł końmi obywatelkę Blaise do jej domu pod godłem „Miłość malarzem“. W powozie artysta ujął w swe dłonie rękę Elodii.
— Czy wierzysz, Elodio, że cię kocham?
— Wierzę, ponieważ kochasz wszystkie kobiety.
— Kocham je w tobie.
Uśmiechnęła się.
— Podjęłabym się zadania nad siły, gdybym nawet przy pomocy tak teraz modnych peruk czarnych, jasnych, rudych chciała stać się dla ciebie całym rodzajem kobiecym.
— Elodio, przysięgam ci...