Meble kuchenne na zamówienie

arystokratów, kupców, bankierów, rzemieślników; spodobało się ono staremu finansiście, umiał on bowiem zgodzić się z wszelkiego rodzaju ludźmi. Dziwiło go, że ci ludzie, jak on pozbawieni wolności i przyjemności i wystawieni na śmierć z ręki kata, są weseli i skłonni do żartów. Nie przywykły podziwiać bliźnich, dobry humor swych towarzyszów przypisywał lekkości ich umysłu, niezdolnego do poważnego rozpatrzenia własnej sytuacji. W tej myśli utwierdziło go i to, że najinteligentniejsi z nich byli głęboko smutni. W końcu zauważył, że większość w winie i wódce czerpie wesołość, która od źródła tego przybiera charakter gwałtowny, a niekiedy nieco szalony. Nie wszyscy szczycić się mogli odwagą, ale wszyscy ją okazywali. Nie zdziwiło to pana Brotteaux: wiedział, że ludzie chętnie przyznają się do okrucieństwa, złości, nawet do skąpstwa, ale nigdy do tchórzostwa, bo przyznanie to u ludów dzikich, a nawet w społeczeństwach cywilizowanych, narażałoby ich na śmiertelne niebezpieczeństwa. Dlatego też, myślał, wszystkie ludy są ludami bohaterów i wszystkie armie składają się z walecznych.
Brzęk broni i kluczy, zgrzyt zamków, nawoływania wartowników, tupania obywateli pod drzwiami Trybunału Rewolucyjnego bardziej jeszcze niż wódka i wino upajały więźniów i wywoływały u nich smutek, szał lub wściekłość. Niektórzy podrzynali sobie gardła brzytwą lub wyskakiwali z okna.
Po trzech dniach pobytu w nowej celi Brotteaux dowiedział się, że ojciec Longuemare siedzi na słomie zgniłej, pełnej robactwa, w towarzystwie złodziei i morderców. Kazał go przyjąć na oddział płatny,