Fotele

— Ten arystokrata! Ten emigrant! Ten nikczemnik!
Wzruszyła ramionami i z wielką naturalnością zaprzeczyła, by kiedykolwiek znała była jakiegoś Jakuba Maubel.
Istotnie nie znała człowieka tego nazwiska. Zaprzeczyła również, by komukolwiek, prócz Ewaryrysta, dała była kiedy czerwone goździki, ale co do tego może zawodziła ją pamięć.
Ewaryst niedobrze znał kobiety i nie przeniknął dość głęboko charakteru Elodii; myślał jednak, że zdolna jest udawać i oszukać przebieglejszego niż on. Toteż nie przekonały go jej spokojna mina i zaprzeczanie.
— Na cóż przeczyć? — rzekł. — Ja wiem. Zapewniała go na nowo, że Maubela nie zna.
I skończywszy obieranie pigw, zażądała wody do mycia rąk, gdyż palce jej się lepiły.
Gamelin przyniósł miednicę.
Myjąc ręce, raz jeszcze zaprzeczyła wszystkiemu. On powtórzył, że wie dobrze, i tym razem Elodia nic nie odrzekła.
Nie rozumiała, do czego zmierzają pytania jej kochanka, była o tysiąc mil daleka od przypuszczenia, że ów Maubel, którego nie znała nigdy, stanąć ma przed Trybunałem Rewolucyjnym; nie pojmowała posądzeń, którymi ją prześladuje, wiedziała tylko, że są nieuzasadnione. Dlatego, nie mając nadziei rozproszyć ich, nie miała też do tego ochoty. Przestała się bronić, że nie zna Maubela. Wolała wreszcie, by zazdrośnik błądził po fałszywym tropie, kiedy lada chwila najmniejsze zdarzenie mogło