Hotele w warszawie

nia sobie przychylności. Dorównując mężczyznom w odwadze, tym samym zmuszały Trybunał, by traktował je jak mężczyzn. Większość ich sędziów, ludzie średnio zmysłowi lub zmysłowi tylko chwilowo, bynajmniej nie byli tym zmieszani. Skazywali lub uniewinniali kobiety według swego sumienia, przesądów, gorliwości, według mniej lub więcej silnego ukochania Republiki. Prawie wszystkie stawały przed sądem starannie uczesane i ubrane z wytwornością, na jaką pozwalało ich nieszczęśliwe położenie. Ale wśród nich niewiele było młodych, jeszcze mniej ładnych. Więzienie i troska kaziły ich rysy, jaskrawe światło sali zdradzało znużenie i niepokój, zaznaczało siność powiek, złą cerę, zaciśnięte białe wargi. Zdarzało się jednak, że na fatalnym fotelu zasiadła jakaś kobieta młoda, piękna w swej bladości, ze spojrzeniem zmąconym już cieniami śmierci, niby zamgleniem rozkoszy. Że na ten widok niejeden z przysięgłych wzruszył się lub zmieszał, że w tajnikach swych znieprawionych zmysłów przenikał najskrytsze wdzięki i czar tej istoty, którą wyobrażał sobie jednocześnie żywą i umarłą, że snując obrazy rozkoszne i krwawe nie umiał oprzeć się strasznej żądzy wydania tego .tak pożądanego ciała w ręce kata — są to rzeczy, które może zamilczeć trzeba, ale którym, znając mężczyzn, zaprzeczyć nie można. Ewaryst Gamelin, artysta uczony i chłodny, uznawał tylko piękno starożytne; piękność wzbudzała w nim więcej szacunku niż wzruszenia. Jego gust klasyczny był tak surowy, że rzadko która kobieta odpowiadała jego pojęciom piękna. Był równie nieczuły na wdzięk ładnej twa-