Interfejsy diagnostyczne

— Myślałby kto, że to klucz od więzienia — rzekła. — Ewaryście, będziesz więźniem moim.
Przeszli pokój jadalny i weszli do pokoju Elodii. Ewaryst czuł na swych ustach płomienną świeżość ust Elodii. Wziął ją w objęcia. Z głową w tył odrzuconą, z zamglonymi oczami, rozpuszczonym włosem, na wpół omdlała, wyrwała mu się i pobiegła zamknąć drzwi na zasuwę...
Noc już była późna, gdy obywatelka Blaise otworzyła kochankowi drzwi pokoju i cicho szepnęła mu w cieniu:
— Żegnaj,  kochanku! To pora powrotu ojca. Jeśli usłyszysz szelest na schodach, wejdź prędko na wyższe piętro i nie schodź wprzód, aż już nie będzie obawy, by cię spostrzeżono. Trzy razy zapukaj do okienka odźwiernej, aby otworzono ci drzwi na ulicę. Żegnaj, moje życie, żegnaj, duszo moja!
Gdy Ewaryst znalazł się na ulicy, spostrzegł, że okno pokoju Elodii odmyka się i mała rączka zrywa goździk, który upadł mu do. stóp, jak kropla krwi.