Wypadanie włosów

omdlałość, wszystko, co ją otaczało, mówiło o jej wdziękach, zabawach, talentach — harfa obok otwartego klawikordu, gitara na fotelu; krosienka z naciągniętą materią jedwabną; na stole rozpoczęta miniatura, papiery, książki; biblioteka w nieładzie, przewracana ręką równie chciwą poznania, jak dotykania.
Dała mu swą rękę do pocałowania.
— Witaj, obywatelu przysięgły!... Dziś właśnie Robespierre starszy dał mi list w twej sprawie do prezydenta Hermana, list bardzo dobrze napisany. Mówi w nim mniej więcej: „Wskazuję panu obywatela Gamelin jako godnego polecenia dla swych talentów i patriotyzmu. Mam sobie za obowiązek przedstawić panu patriotę z zasadami, którego postępowanie trzyma się ściśle linii rewolucyjnej. Nie wątpię, że zechcesz przysłużyć się rzetelnemu republikaninowi...“. Bez zwłoki odniosłam ten list do prezydenta Hermana, przyjął mnie z nadzwyczajną uprzejmością i zaraz podpisał twą nominację. To sprawa załatwiona.
— Obywatelko — rzekł Gamelin po chwili milczenia — choć nie mam kęsa chleba dla mojej matki, przysięgam na Honoré, że przyjmuję urząd przysięgłego na to tylko, by służyć Republice i pomścić ją na jej wrogach.
Obywatelka pomyślała, że podziękowanie jest nieco chłodne, a wygłoszone zdanie zbyt surowe. Posądziła Gamelina o brak wdzięku. Ale zbyt kochała młodość, by nie miała mu wybaczyć pewnej szorstkości. Gamelin był piękny: widziała w tym za-