Długopisy parker

się popłoch. Drzwi domów zaczęły zamykać się pośpiesznie, gaszono światła w oknach. Jakaś kobieta stojąca na balkonie jęła drzeć się wniebogłosy:
— Kanalie! Łobuzy! Abyście wszyscy skończyli na szubienicy! Na to tylko zasługujecie!
Cisnęła w sunący środkiem ulicy tłum — wazon od kwiatów. Na szczęście jednak doniczka upadła na bruk z wielkim hałasem i zbiła się nie czyniąc nikomu żadnej krzywdy. To „mała margrabinka" ze swego balkonu, a właściwie z balkonu mieszkania swego świniarza, wyrażała swą pogardę dla hołoty, która śmiała zakłócać sen porządnym ludziom.
Niewielu tylko zwróciło uwagę na jej wrzaski, przeważna większość szła dalej, witając jej wybryki pogardliwym milczeniem. Tylko część robotników miejskich poznała „małą margrabinkę", toteż z ust ich padły w jej kierunku niemniej obelżywe epitety.
— Wściekła suko! Gdyby nam było mniej pilno, przyłożylibyśmy ci dobry plaster do twego bezwstydnego tyłka!
Zwarte kolumny rebeliantów znalazły się wreszcie aa Plaża de la Carcel. Było to miejsce egzekucji: tu towarzysze — członkowie związku „Czarnej Ręki" — położyli swe głowy. Plac jednak był zupełnie pusty. W oknach więzienia, dawniej klasztornego gmachu, nie widać było ani jednego światełka. Nawet wartownik ukrył się wewnątrz głównej bramy.
— Nigdzie ani żywej duszy?! Gdzie są ci, co mieli przyjść im z pomocą? Gdzie zrewoltowani żołnierze?
Pytanie to szybko zostało rozstrzygnięte: zza kraty jednego z okien parterowych błysnęła smuga ognia i rozległ się trzask wystrzału, za pierwszym nastąpił drugi, trzeci, ósmy... Najwyraźniej strzelano do. tłumu. To żoł-