Ośrodek wczasowy w górach

jąknął o tym, że chciałby wrócić do Jerez. Jestem pewny, że nie opuszczał on wcale Madrytu. Zbyt jest rozsądny, aby się kompromitować tego rodzaju wyskokami.
— Podzielam twoje zdanie, mój synu. Mimo to jednak proszę cię bardzo, abyś unikał tych szaleńców, gdyby udało się im wedrzeć do miasta.
Montenegro, rozmawiając z ojcem, oglądał się za siostrą. Ujrzał ją wreszcie wychodzącą z domu. Na widok brata uśmiechnęła się i wydała okrzyk radości. Montenegro spojrzał na nią uważnie. Nie dostrzegł nic takiego, co by mogło nasunąć mu podejrzenie, dotyczące tak żałosnego zakończenia jej pierwszej miłości.
W ciągu całej godziny szukał sposobności, aby pozostać z siostrą sam na sam. Mimo panowania nad sobą był zmieszany, bladł, czerwienił się i tracił raz po raz wątek rozmowy. Wreszcie stary dozorca wyszedł z domu, aby się spotkać ze swymi przyjaciółmi, którzy mieli mu opowiedzieć o szczegółach jutrzejszego wiecu.
Brat i siostra zostali sami.
Montenegro po krótkim milczeniu zabrał głos:
— Marietto, muszę z tobą pomówić.
— Słucham cię, braciszku. Zgadłam od razu, że przyjechałeś z jakimś zamiarem.
— Nie możemy tu rozmawiać. Ojciec mógłby wrócić niebawem, a to, o czym będziemy mówić, wymaga czasu i spokoju umysłu. Przejdźmy się.
Zaczęli schodzić ze wzgórza w kierunku wysokich drzew, otaczających zielonym półkolem posiadłość Dupontów od strony doliny.
Maria, jakkolwiek pozornie spokojna, była zdenerwowana i chciała jak najrychlej rozpocząć ciężką dla niej rozmowę. Montenegro jednak zwlekał. Stanęli wreszcie przy szerokiej luce w zielonym szpalerze, znajdującym się na wprost oliwkowego lasku. Poprzez jego kędzierzawe