Zabawki dla najmłodszych

przywrócona równowaga ekonomiczna, wobec czego nawet choroby nagminne przestaną mieć rację bytu".
W głosie rewolucjonisty wygłaszającego swe utopijne doktryny było tyle wiary i pewności siebie, że słuchacze nie przeszkadzali mu ani jednym słowem opozycji, jakkolwiek dziwne było to„ co mówił. Pełni byli bezwiednej . czci dla mówcy, a uczucie to zbliżone było do uwielbienia, z jakim w wiekach średnich proste i niewinne dusze wierzących tłumów słuchały natchnionego apostoła wiary, głoszącego im rychłe panowanie Boga na ziemi.
Towarzysze broni Don Fernanda zachwycali się wspomnieniami z bohaterskiego okresu ich życia, chętnie zagajali rozmowę o wystąpieniach zbrojnych, o utarczkach w górskich zakątkach, o mozołach i trudach rewolucyjnego życia, wreszcie o karze, jaką za swe wystąpienie ponieść musieli. Ich południowa, bujna wyobraźnia wyjaskrawiała bezwiednie barwy, nadając wspomnieniom tym charakter bohaterskiej epopei. Ich przywódca słuchał fantastycznych opowieści z pobłażliwym uśmiechem, z jakim się słucha paplaniny dzieci opowiadających z zapałem o ulubionej przez nie zabawie. Walka o formy rządu! Istniały przecież o wiele donioślejsze zagadnienia! Zaczynał rozwodzić się nad zawodem, jaki przeżył po rewolucji 1873 roku, która w skutkach swych okazała się dziwnie nieudolna i niepotrzebna. Jego koledzy partyjni umyślili uczynić zeń ministra. On w roli ministra?! Przystał na tę godność jedynie chwilowo, aby ułagodzić w Madrycie stosunki i przeszkodzić publicznemu skandalowi, który go oburzał do głębi duszy. Nie mógł patrzeć na tłum bezdomnych mężczyzn, kobiet i dzieci spędzających zimowe noce pod gołym niebem, gdy tymczasem pałace bogaczy — wrogów rewolucji — stały pustką. Właściciele ich bowiem siedzieli w Paryżu, dopomagając Burbonom do odzyskania władzy.