Windykacja należności

Więc Królewicz, pomimo ciszy i ciemności, spocząć nie może. Słyszy jęk swojego ludu i czułe jego serce cierpi.
Bo wszakże lud to jego rodzony, lud, co go wyhodował i otoczył opieką. On sam jest kością z kości jego, kroplą jego krwi. Tu, wśród niego pędził swój ziemski żywot, otoczony zawsze miłością i czcią. Tu, z tej Zamkowej Góry schodził o świcie i klękał pokornie na zimnych kościelnych płytach i w zachwyceniu trwał przez długie godziny. Tam na Trzykrzyską szedł w wieczorną zorzę dumać o nadziemskich rozkoszach i poić oczy pięknością tej ziemi, której się wyrzekał. Z tych uliczek i zaułków szli ku niemu zbiedzeni i nędzni, a on ich pocieszał i wspierał, pochylał swój majestat królewski nad łożem chorych, dotykał dłonią białą wszelkich kalectw, uzdrawiał, koił, nawet umarłe dzieci spłakanym matkom zwracał, nawet z wysokości nieba zstępował, aby w bitwie walczyć na czele wojsk swoich i zasłaniać je płaszczem swym od wroga. I był zawsze obecny, zawsze wśród ludu swego mieszkający. A zato lud ten był mu stale wierny. Imię jego czcił, wystawiał mu wspaniałe kościoły, na grób sprawiał bogate ozdoby, na piersiach