Kanapy

organy grają. Oddają cześć świętemu Królewiczowi. Lecz ponad jego chwalbą, ponad hymnem uroczystym góruje żałosny jęk ludu i wypełnia świątynię: «Ratuj nas, wybaw!...
Noc zapada powoli. Cienie obejmują kościół. świece gasną. Milkną śpiewy i tłum wylewa się na zewnątrz. Czarnym potokiem rozlewa się dokoła, łączy się z ciemnościami i topnieje w nich... i niknie...
Święty Królewicz sam pozostaje w swej srebrnej trumnie, pod malowaną kopułą. Czuwają nad nim białe anioły, podtrzymując baldachim i dumne ptaki, co na skrzydłach swych jego śmiertelne łoże dźwigają. Czuwają potężne postacie ukoronowanych ojców i braci. Czasem promyk ołtarzowej lampki zamigoce na ich zbrojach i z cienia wysunie się ramię w miecz zbrojne, lub błyśnie krzyż, lub zamajaczy tarcza herbowa.
Cisza zalega pustą już świątynię... pustą... A jednak brzmiącą wciąż jeszcze skargą i błaganiem: «Ratuj lud swój królewiczu nasz!» Pustą... A jednak tak pełną jeszcze tych serc ludzkich, które tu pozostały, uczepione u ołtarzowych kolumn, lub krwawiące się różami u ich podnóży.