Uniroyal

żalu... kto wymyśleć mógł rzecz tak okrutną i tak... głupią...
Odpędzał od siebie te myśli modlitwą, różańcem, znakiem krzyża i westchnieniami do Pana Wszechmogącego. Odpędzał je i walczył. Lecz bywały noce tak straszne, że w «ziemiance» wytrzymać nie mógł. Zrywał się i wychodził na świat — i szedł, szedł przed siebie, aż go ranne obozowe trąbki do odwrotu znaglały.
Także była to ulga prawie i radość, gdy się rozeszła wieść, iż wyznaczono jego batalion do atakowania jakiegoś ufortyfikowanego wzgórza, i że dzisiaj wyruszyć mają. Wszystkie twarze, znudzone bezczynnością, rozjaśniły się. Żartowano, śpiewano pieśni i urągano Japończykom. A na noc, choć się zerwał wicher ze śnieżycą i huczał, i zasypywał świat — ruszono prawie
wesoło.
Wzgórze, o które chodziło, było zaledwie o milę oddalone; lecz w zawierusze zmylono drogę, błądzono przez noc całą, i dopiero późnym rankiem ujrzano zdała, na białem tle śniegu, posuwające się sznury czarne — tu i owdzie przebiegające punkciki — pnące się pod górę ciemne roje —