Wczsy nad morzem

Kasia wyszła. A pani Kita rozcięła sznurek przyniesionej paczki.
Były tam koszulki dziecinne, kilka sukienek, parę fartuszków — i w osobny papier zawinięte — żółte pantofelki. Całkiem zwyczajne, zawsze już trochę wykrzywione i nie świeże — pantofelki żółte.
Wysunęły się z papieru i na stół przed panią Kitę upadły — i stanęły tak przed nią, jakby gotowe do biegu — takie żywe, takie drgające jeszcze temi dziecinnemi nóżkami, co się w nich mieściły.
Pani Kita stała nad niemi nieruchoma. Ręce jej opadły wśród fartuszków i koszulek — a oczy wpiły się w te dwa żółte pantofelki — i patrzały... patrzały...
I nagle - ogromna fala łez buchnęła jej do oczu - łez wielkich, ognistych, ciężkich... A usta różowe wykrzywiły się boleścią — i wyszedł z nich jęk:
— A ja... A ja... Nigdy?...
Nigdy! Nie zatupią koło niej małe nóżki rozbiegane — nie obejmą jej szyi drobne ramiona — żadna buzia dziecinna nie przytknie się do jej twarzy, szepcąc: Mamusiu!« — żadna jasna główka do jej kolan się nie przytuli.
Nigdy! Nie zatętni koło niej życie nowe,