Szczecin kultura

podróż mogła być niebezpieczną, więc już sam namawiałem, aby jechała.
Małej Felci żal mi. To ostatni promyk wesołości w mojem życiu.
Teraz dokoła mnie tylko cienie i zbliżająca się śmierć. Ach, czuję ją, widzę wciąż przy sobie. Stoi cierpliwa i czeka. O, już niezadługo... niezadługo.
Coraz mi słabiej. Już piszę z trudnością i to tylko pod wieczór, gdy mi gorączka sił trochę dodaje. Z rana prawie poruszyć się nie mogę. Wstaję jednak jeszcze i siedzę przy oknie albo na werandzie. Patrzę na świat i żegnam się z nim.
A tak ładnie! Kwiatów koło domu mnóstwo; róże kwitną, te ciemne, mamy ulubione. Ptaki skaczą i świergocą, ciągle coś mówią do siebie. Bociany gospodarują na gnieździe. Już małe podrosły, uczą się latać, takie nieśmiałe, niezgrabne! Szczęśliwe bociany! Dzieła dokonały, powołanie wypełniły, a więcej marzeń i pragnień nie miały chyba. Pracowały, kochały, rodziły, wychowały sobie dziedziców, w wielkiej maszynie świata były kółkiem pożytecznem. I są zadowolone. Dość spojrzeć na ich miny, gdy stoją na brzegu gniazda,