Nowe mieszkania

nik na jej piersi, całując ją gorąco. Ona gniewać się chciała, ale jakże to było odrzucić podarunek, który samemu dawcy tyle przyjemności dostarczał, kiedy ją, miłą, w klejnot ubierał. Każdy dawał, co mu jego fantazja na myśl przywodziła. Drugi znów lubił rozdzierać na niej kosztowne szaty, które wkładała, aby mu się piękniejszą wydawać, inny znów szafirami otaczał jej ręce, szyję i stopy albo włosy; ktoś jeszcze na dywanach drogich ją układał, jedwabiach i aksamitach kosztownych, całymi dniami w zachwycie nad jej pięknością tonąc, a ona rada temu była, bo widziała, ile szczęścia ukochanemu daje. Potem powiedziała, że jako to najlepiej lubimy, co uciechę nam sprawia i pragniemy, aby nadobność taka była na zewnątrz jak i w sercu, tedy wszyscy chcieli jej gniazdo jak najcudniej przyozdobić. Ano słali jedwabie, złoto a kwiaty, co też i ona bardzo lubiła. Że te piękności nic nie psuły, to już ona ani siły ani władzy nie czuła, by rycerzowi albo i mieszczaninowi miłowanemu przeciwstawić się w jego woli, stąd u niej nigdy nie zbrakło pachnideł i innych rzeczy, bo je okrutnie lubiła: a więc dywanów, mis złotych a klejnotów, które pachołkowie sądowi u niej znaleźli.
Na tym zakończono pierwsze badanie siostry Klary, posądzonej, że jest demonem w postaci kobiecej, bo już i my, sędzia, Wilhelm Tornebouche nie mogliśmy zdzierżyć jej głosu, który nam nieledwie rozum zaciemniał. My, sędzia, naznaczyliśmy drugie badanie za dni trzy od dnia dzisiejszego licząc, aby poszukiwać dowodów przebywania demona w ciele oskarżonej, którą na nasz rozkaz odprowadzono do lochu pod strażą Wilhelma Tournebouche'a.
In Nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti. Amen.
Trzeciego, następnego dnia tegoż miesiąca lutego przed nami, Hieronimem Cornille et cetera, stanęła ponownie siostra