Kondensat

który często świat chrześcijański pod postacią niewieścią nawiedza, jak o tym w księgach świętych czytamy, kędy powiedziano, że naszego Zbawiciela na górę porwali, a tam Lucyfer czy Astarot ukazał mu żyzne pola w Judei i że w wielu miejscach widziano skarby czyli diabły pod postacią niewiasty, które do piekieł wrócić nie chciały a ogień w nich nienasycony goreje i jeno wchłanianiem dusz jako tako zaspokoić go mogą;
zważywszy, że w sprawie tej niewiasty tysiące ludzi
o jej diabelskości świadectwo dają, głośno o tym gadając, dla spokoju tejże niewiasty potrzeba, aby rzecz całą rozjaśnić, niech jej nie prześladują niektórzy przez nią z mienia wyzuci.
Dla takich przyczyn błagamy, aby podanie nasze arcybiskupowi a panu naszemu duchownemu przedstawiono, ojcu tej diecezji, szlachetnie urodzonemu i świątobliwemu arcybiskupowi Janowi de Monsoreau, niech usłyszy żałosne skargi swych owieczek i onym zaradzi.
Tak czyniąc, spełnijcie sędziowie powinność waszą, jako
i my, sługi bezpieczeństwa tego miasta, a każdy według praw jego pieczy powierzonych.
A podpisaliśmy to podanie Roku Pańskiego tysiąc dwieście siedemdziesiątego pierwszego w dzień Wszystkich Świętych, po mszy świętej.”
Jegomość Tournebouche odczytał poważnie, po czym my, Hieronim Cornille, odpowiedzieliśmy petentom:
— Panowie, czy w dniu dzisiejszym również obstajecie przy waszych żądaniach, czy macie jeszcze inne dowody oprócz tych, które nam przedłożyliście, i czy świadczyć będziecie przed Bogiem, ludźmi i przed oskarżoną?
Wszyscy na to zgodę swoją dali oprócz Jana Rabelais, który rzekł, że ta Mauretanka jest zwykłą niewiastą, dziewką wielce ucieszną i jedną wadę jeno ma, że w miłosnych żarach nie zna pomiarkowania.