Kleszcze

nosiła, brygada karabinierska, ile że z kolei oskrzydlona przez Bobińskiego, roztropnie z szańca się wyniosła, ażeby się zakryć jego waleni. Podwójnie teraz ubezpieczony prawoskrzydłowym ogniem czwartaków i trwającem po-

----------------------
dywizyon ów dopierał za niemi z bronią w ramieniu, aż się zbliżył do nieprzyjaciela na doniosłość szarży pieszej, do której w samym już biegu pochłaniał i swój łańcuch tyralierski. Zwłaszcza, pułki strzeleckie celowały w tem niepostrzeżonem przebijaniu najgęstszych swoich łańcuchów tyralierskich, a odprawianiu ich do tylnych dywizyonów rozpędzonej kolumny, bez najmniejszego zamieszania, bez mgnienia zastoju czy zawachania w ogólnym ruchu. Najczęściej dywizyon czy dywizyony tyralierskie nie zachodziły za kolumnę, ale zatrzymawszy się w przedziałach batalionów, albo flankowały bezprzerwnym ogniem ich sieczne uderzenie, albo wraz z niemi rozłożystą linią uderzały. Aż do bitwy Warszawskiej nie zdarzyło się prawie rozwinąć całkowicie batalionów do ognia bez tyralierów, chyba w karze dla odparcia kawaleryi; bo też pod Warszawą dopiero, konieczność sprostania trzykroć rozłożystszej palbie nieprzyjaciela nakazywała takie się rozwinięcie batalionów przeciw brygadom; ale stereotypowa formacya kolumny dywizyonowej na środek pozwalała każdą przemianę szyku czy gęstości taktycznej wykonywać bezprzerwnym ruchem naprzód, w tył czy na boki, z równą swobodą i z równym pośpiechem, byle każdy batalion był w sobie samym dostatecznie do tego wyćwiczony. Ta to różnica wprawy taktycznej raczej, niż spokoju i odwagi, stanowiła opłakaną niższość nie-