Opał

w najlepszej wierze chwytał zakładnika i herolda najezdniczego sztabu za słowa: "jeżeli zaś panowie postanowicie bój dalszy, to wam ręczę za rezygnacyą wojska a za mój entuzyazm. Tak morderczej naiwności prawdziwie za wiele, czemuż od razu nie zażądać głowy kwatermistrza generalnego?

To też tą razą mąż pani Prądzyńskiej zrywa się i z krzykliwością zajędyczonej desperacyi dopomina "o replikę w kwestyi osobistej." Dość spora przymieszka pacyfikatorów, która się miała czas z nim na migi porachować, wtóruje mu z różnych stron sali natarczywą approbatą; ale wraz zaburczeni przeważną większością" która syta świetnego kontrastu swego rejtanizmu z nikczemnością organu Krukowieckiego, do niczego też więcej go już nie potrzebuje. A zatem, B. Niemojowski rychło w czas odkrywa: "Że gen. Prądzyński nie będąc ani ministrem, ani radzcą stanu, z żadnego tytułu nie ma prawa zabierać więcej głosu w Sejmie. Jeżeli się dotąd odzywał, to w zastępstwie Ministra wojny, który nie uczestnicząc konferencyi forpocztowej, nie mógł nam zdać sprawy z jej toku, ale na tym raporcie, zastępcza missya gen. Prądzyńskiego skończona. Jeżeli Minister wojny ma coś do dodania, to niech głosu zażąda. Franciszek Morawski uprzejmym, lecz stanowczym gestem znaczy, że nic zgoła