Kosze na śmieci

dujący frontowi dywizyi Rybińskiego miał przytem załogę z dwóch kompanii 1 pułku strzelców pieszych. Komendant bateryi wałowej i okopu, kapitan Ordon, daremnie go na miarę, jego szczupłości i odosobnienia palisadą i wilczemi dołami dokoła obwiódł, a starannie oblindowanym magazynem nobojowym opatrzył. Zewnętrznie znikąd nie ostrzelana, z rowem na bezpieczny przykop dla eskalady ją, otaczającym, ciasna ta kotlina, istny dół konduktowy do ściągania gradu pociskowego, równie jednakże ważne jak drażliwe zajmowała miejsce w pierwszym rzędzie szańców, gdyż przy opuszczeniu dalszych, stanowiła skrajno-lewe ogniwo całej linii, a łatwo zdobywalna przez nieprzyjaciela, nieprzeparte obiecywała mu stanowisko

------------------------
trzebnyeh jatek ochronić." Z 12 tedy najdzielniejszych szwadronów, pozostały tylko 4 Krakusów do statecznego użycia na gorącem polu, ale ponieważ dość im było walecznego swego pułkownika Leskiego, ani brygadyer Dłuski, a tem mniej dywizyoner Ruttié nie mieli do czego się w takiej rozproszce przyczepić. Z różnicą, że się nie miała gdzie "od nieunikalnych jatek ochronić," akurat to samo się działo z całą dywizyą pieszą Bogusławskiego. Czy temu sławnemu dywizyonerowi, czy dwom jego brygadyerom Młokosiewiczowi i Węgierskiemu, nie było innego zajęcia, jak amatorskie przejażdżki, gdzie każdemu do temparamentu najcieplej; najdowolniejszą zaś bezwładzą w tym hierarchicznym chaosie, cieszył się oczywiście korpusowy wszech tych rozczynów dowódzca.