Kominki dekoracyjne

wstania, przeznaczając jego politycznej stronie szczupłe stosunkowo, choć charakterystyczne ze stanowiska własnych zapatrywań miejsce. Również i co do formy opowiadania są uderzające na pierwszy rzut oka różnice między pierwszemi dwoma a następnemi tomami. Pierwsze dwa odznacza także wprawdzie właściwa autorowi barwność i żywość opowiadania, nie przechodząc jednakże ani w jaskrawość, ani w przesadę stylową, zachowując miarę i powściągliwość należną powadze przedmiotu... Między tomem drugim a całą seryą następnych, od trzeciego do siódmego, jest przerwa lat dziewiętnastu, dziś już czterdziestu przeszło, która na owym dalszym ciągu wybija coraz bardziej swe charakterystyczne piętno. Różnicę ową scharakteryzowalibyśmy następuie: Pierwsze dwa tomy pisze entuzyasta, następne kończy pessymista. Różnicę tę tłumaczy nam nader zrozumiale praktyka zawodu publicznego autora przez ciąg owej długiej przerwy. Przypomnijmy sobie, co się w niej pomieściło. Długi szereg najrozmaitszych, zdolnych wstrząsnąć całem istnieniem, całą organizacyą moralną, usposobieniem i zapatrywaniami politycznemi wypadków. Udział w konspiracyi roku 1846 i dwuletnia więzienna pokuta, walka w Poznańskiem roku 1848, wyprawa do Sycylii r. 1849, naczelnictwo w Badeńskiem tegoż samego roku; rozczar sprawy wschodniej w roku 1854 i 55, wypadki roku