Blachodachówka

Olszyno! Sława ci Bogiem i Panem,
Chciej, a zarżnięte ofiary odłożeni
Na twym ołtarzu; kanonier kapłanem,
Siarka kadzidłem, bagnet świętym nożem,
A tyś świątynią! I co dzien chór świeży,
Spiewa ci modły — dziś Rolanda Wiara
Jak łancuch portu w poprzek progu leży,
I broni wejścia szarym czartom Cara.
Umilkły działa — rzeź się pieni z cicha,
Grot z cicha z grotem, krew ze krwią się żeni,
Bo gdzie zwalonych na wiorście przestrzeni,
Kolumn trzydzieści tłoczy się spycha,
Garnie na stosy, aż w miazgę nie zetrze,
Nie dosyć miejsca do konnego zwrotu,
Proch wilgotnieje od ludzkiego potu,
A strzały gasi zgęszczone powietrze.
Półki Rolanda upadłe na sile,
Krawędzią strzeże olszyna skrzydlata,
Jurski z Oborskim, a za niemi w tyle,
Żymirski, ogon już w rezerwy splata,
I śle na pomoc popękanej tarczy.
Ale wezbrane na szczycie Zielonej,
Cieką potokiem Rozena płótony;
Leją się chmarą aż chmary nie starczy.
Ważąc ciężkością sto-hufcowej trzody,
Palą po drodze jak wapienna lawa,
Pola, szeregi, ruiny, zagrody,
I korpus cały w szerz Olszyny stawa!
Pada Pawłowski przed zbitym szeregiem,
Chwieją się hufce i już Grochowa