Audyty energetyczne

niejszej sprawie swoją uwagę do skutków, których to skutków nie można uznać za nic innego, jak za czyn oskarżonego!
Owa wypowiedź, której pełnego znaczenia Billy najprawdopodobniej nie pojął, sprawiła jednak, że zwrócił na mówiącego smutne, pytające spojrzenie, podobne w swej niemej wymowie do tego, jakie pies szlachetnej rasy skierować może na pana, szukając w jego twarzy jakiegoś wyjaśnienia uprzedniego gestu, niezrozumiałego dla psiej inteligencji. Wypowiedź ta nie była też bez wyraźnego wpływu na trzech oficerów, a zwłaszcza na dowódcę morskiej piechoty. Doznali wrażenia, że kryje się w niej sens nieoczekiwany, zakładający osąd ze strony mówiącego. Przyczyniła się tedy do wzmożenia ich umysłowej rozterki, przedtem już dostatecznie widocznej.
Oficer piechoty przemówił ponownie, głosem pełnym niepewności, zwracając się zarazem do swoich kolegów i do kapitana Vere:
— Nie ma tutaj nikogo, to znaczy nikogo z załogi, kto potrafiłby rzucić uboczne światło, jeżeli je można uzyskać, na to, co pozostaje tajemnicą w niniejszej sprawie.
— Mądrze to pan ująłeś — odrzekł kapitan Vere. — Rozumiem, do czego zmierzasz. Tak, jest tu tajemnica, lecz żeby użyć słów Pisma, jest to „tajemnica nieprawości”, rzecz do rozważania dla zajmujących się psychologią teologów. Co jednak ma z nią wspólnego sąd wojenny? Nie mówiąc już o tym, że dla nas wszelkie możliwe dociekania przecięte zostały przez trwałe zamilknięcie tego, który jest tam —