Ładowarki

— Wszystkiego, a siebie najwięcej. Wracajmy, moje ty złoto, mój ty królewiczu!...
Nie czekając na odpowiedź, biegła naprzód, Jaś za nią.
— Kiej nie chcesz, to nie, tyło nie uciekaj przecie.
Dziewczyna zatrzymała się, podała mu rękę, szli jedno obok drugiego. Słyszeli, jak im serca biły, onieśmieleni drżeniem i niespokojnością własnych nerwów — milczeli.

* * *

Napróżno Biedroń szukał syna w całej wsi, był w karczmie, bał się zaglądać do chaty Tyksiny, bał się go spotkać z Zośką. Nie dowierzał sobie i własnej wściekłości.
— Zadrwił sobie ze mnie i z organisty, wycałował dziewuchę i rzucił. Co ten łajdak sobie myśli, czego on chce ode mnie, od świata i ludzi... Może on myśli — ścisnął kij, zdawało się, iż ślady palców na nim zostaną. — Może on myśli — nie śmiał dokończyć: że za dużo byłoby nas dwóch na świecie — powiedział wolno i obejrzał się, czy kto nie słyszy. Wrócił do izb}', stara siedziała przy oknie.
— Był w karczmie, prawił ludziom jakieś