Imprezy integracyjne

i bat, stary siadł na workach — wyjechali... Parobek drugą parą z bronami ruszył za nimi.
Zaledwo późno wieczorem wrócili. Kunda mruczała, że stary umyślnie chce chłopaka zagubić.
— Niech on spróbuje pięć korcy jęczmienia w pół dnia zawlec i nazajutrz wstać. A cóż dopiero Jaś, dziecko, czternaście lat, a patrzy na dziesięć.
Słyszała skargi Kundy Biedronka i miała żal do starego. Zasmakowały jej pieszczoty dziecka, zaczęła się bać o niego drżeniem serca i miłością matki. Poza skąpstwem i chciwością wytwarzało się w niej uczucie ciepła, którego dotąd prawie nie znała. Witała je tajoną ze strachu radością i upragnieniem.
Jaś, blady ze zmęczenia, idąc, chwiał się, chudemi nożynami zaplątywał, zdawało się, że padnie. Kunda zawołała go do stajni i podała mu skopek mleka; wypił i ocucił się. Przy wieczerzy matka go głaskała z pewną rozkoszą, lecz pocałować nie śmiała. Wstydziła się starego i dziecka. Nie całowała go dawniej, skądżeby się jej dziś taka nagła ochota wzięła?...
Biedroń, milczący, z pod krzaczastych brwi rzucał zdziwione spojrzenia na żonę i syna.
Po odejściu chłopca stary zwrócił się do żony: