Napędy pneumatyczne

— Niech matusia nie idą po tę książkę.
— A la czego? — ofuknęła ją.
— Ja się boję i Kunda się boi.
— Dziewka cię nastraszyła i już. Chłopakowi przykrzy się bez książki. Całą zimę siedział nad nią...
— Ale teraz wiosna! Boży świat sinieje się do nas, robota ciągnie w pole, a on ino książki!... Nie ma to mnie do zabawy, dzieci na błoniu, Kundy, koni. On ino do książki. Kunda mówi, że mu ona nieszczęście przyniesie.
— Kunda głupia, mówi ino przez zajzdrość. Chce, żeby chłopak całe życie trzymał się jej spódnicy. Kto wie, czy ona nie będzie zajzdrościć o ciebie, zobaczysz!
— Co matsia mówią, ona mi pochlebia la tego ino, że mnie Jaś lubi.
— Przyleciał umyślnie, prosił i jakżebym mu potem spojrzała w oczy? Otóż pójdę, a ty nie bądź głupia ze swoją Kunda, bo teraz więcej lgniesz do niej, jak do matki.
Nalała do miseczki przyniesionego od Kundy mleka, ukrajała kromkę chleba i postawiła przed dziewczyną.
Zośka zadumana, smutna, podparłszy głowę ręką, jadła powoli.