Rury stalowe

Jutro, w niedzielę, będę ładnie wyglądała. Gdy skończy, powiem mu: „Niech pan usiądzie na chwileczkę." Przystawię moje krzesło do jego krzesła i oboje będziemy patrzeć na życie przez szybkę, którą on wstawi.
Tej soboty z rana robota paliła się w ręku Maryni jak ongi, kiedy miała lat szesnaście. Po południu cierpliwe minuty stębnowały jak codziennie ku wieczorowi. Aby skrócić czas sobie, Marynia przebierała w głowie wszystkie myśli o szczęściu i śledziła je aż do samego końca. W domu położyła się zaraz po wieczerzy, bo noc przespana prędko mija.
Ten, na którego tak czekano, przybył nazajutrz, z szybą, z linijką i paru narzędziami. Przyszedł zwyczajnie jak na robotę, w codziennej bluzie, miał zwyczajną twarz robotnika. Wszedł: „Dzień dobry panience", zamknął drzwi, mężczyzna sam na sam z Marynią w jednym pokoju. Pierwszy mężczyzna, z którym się znalazła sama. Nie potrzebowała mu wskazywać rozbitego okna, sam je zobaczył i zabrał się do pracy. Serce jej uderzało gwałtownie o klatkę piersiową, tętniąc krwią gorącą i gęstą. W skroniach tętniło jej jak w sercu i w głowie tętniło również. Jak zacząć rozmowę? Nie wiedziała, co powiedzieć, i przychodziły jej na myśl jakieś nieokreślone słowa. Usiadła,