Pirelli

gotową się załamać każdej chwili, kiedy życie wykaże omyłkę. A teraz wiedziała, wiedziała już z pewnością, i umysł jej poznający świat grupował jego składniki, porównując i czyniąc wnioski.
Wszystko poddawała pod sąd tego pierwszego dnia zetknięcia się ze światem; rozmyślania nasze zazwyczaj grupują się wkoło pewnych dni, które przeżywaliśmy w stanie uroczystego skupienia. Zauważyła, że mężczyzna rozmawiający na ulicy z kobietą miał, podobnie jak pan Ferdynand w towarzystwie Antolki, ruchy miększe, zachowywał się z lekka prowokująco i sadził się na dowcip, aby się podobać! Gdy młoda para małżonków mijała ją na ulicy, w sposobie ich bycia spostrzegała coś, co przypominało jej Piotra i Bertę, w chwili gdy — trzymając się za ręce — pochylali się ku sobie. Naturalnie, nie było to równie ładne. Rzeczy, w których najmniejszego nie bierzemy udziału, są dla nas zawsze mniej ładne. Przechodnia na ulicy nie można równać z panem Ferdynandem ani byle jakiej pary małżeńskiej z Piotrusiem i Bertą.
Wkrótce pojęła już wszystkie rytmy miłosne otaczające ją zewsząd. Zrozumiała tę słodycz rodzącą się w piersi, przelewającą się do rąk i do nóg, zraszającą oczy i zamierającą na ustach pęczniejących jak mające roztworzyć się kwiaty. Drżała na myśl, że dwoje serc tę